آسیب شناسی مستند
صافاریان: نشریه تخصصی نیاز سینمای مستند است
یک منتقد و مستندساز با اشاره به کمبودهای سینمای مستند گفت: در سالهای اخیر وجود سایتهای مختلف که سینمای مستند را دنبال میکنند به این سینما کمک کرده است اما هیچ چیز جایگزین نشریه چاپی نمیشود.
به گزارش خبرنگار مهر روبرت صافاریان از مستندسازانی است که این روزها با سایت پیک مستند سهم به سزایی در انعکاس اخبار سینمای مستند به علاقه مندان این حوزه دارد.
صافاریان با تاکید بر اینکه مساله مهم و حیاتی سینمای مستند و اهالی آن وجود یک نشریه تخصصی است عنوان کرد: ما حدود چهار، پنج سال پیش نشریهای مختص مستند با عنوان سینماحقیقت را هفت شماره پیاپی منتشر کردیم اما متاسفانه بعد از شماره هفتم به دلیل مشکلات مالی و حمایت نکردن انجمنهای مستند انتشار این نشریه متوقف شد.البته با راه اندازی دو سایت تخصصی سینمای مستند، مشکلات تا حدودی حل شد اما فضای سایبر نمی تواند همه اتفاقات را پوشش دهد.
وی ادامه داد: در نگاه اول راه اندازی یک سایت سادهتر از نشریه است اما واقعیت این است که تنها تفاوت سایت و نشریه در این است که سایت هزینههای چاپ ندارد. نیروی انسانی که برای جمع آوری اخبار و اطلاعات می خواهید و دعوت از منتقدان و مستندسازان برای یادداشت نویسی و نقد به میزان یک نشریه تخصصی هزینهبر است. شما برای گزارش پشت صحنه مستندها نیاز به عکاس دارید، برای گرفتن مصاحبه و تنظیم آن نیاز به خبرنگار دارید و همه آنچه که در مطبوعات مکتوب نیاز است در مورد سایت و فضای مجازی هم صدق می کند پس می بینیم که راه اندازی سایت هم کار چندان ساده ای نیست.
صافاریان با اشاره به سایت پیک مستند افزود: فضای مجازی رابطه مستقیم به علاقه و فرصت کافی دست اندارکارانش دارد. مثلا من با همراهی آقای پیروز کلانتری سایت پیک مستند را اداره می کنیم اما میزان مطالبی که در این سایت منتشر می شود به فرصت آزاد ما بستگی دارد و خیلی وقت ها به دلیل مشغله کاری نمی توانیم آنطور که باید اخبار و اطلاعات را منعکس کنیم.اما به هر حال وجود این سایت در جای خودش مفید است و تا امروز توانسته مخاطب خاص خودش را پیدا کند.
کارگردان مستند "وارونگی" در خصوص راه کار ایجاد نشریه تخصصی عنوان کرد: انجمنهای فیلم مستند و شرکت های وابسته به سینمای مستند با همکاری هم باید شرایطی برای انتشار نشریه مستقل و سایت فراهم کنند. در حال حاضر مجلات مختلف سینمایی بخشی از صفحات خود را به اخبار سینمای مستند اختصاص دادهاند اما این ها کافی نیست. اگر بخشی به نام سینمای مستند وجود داشته باشد، صفحات پایانی یک مجله را اشغال می کند که آن هم معمولا در حاشیه است و دیده نمیشود و یک شماره در میان و به هر بهانه ای حذف می شود. من خبر دارم مجلات تخصصی سینمایی مثل فیلمنگار که چنین صفحاتی داشتند بعد از یک مدت پشیمان شدند و حالا دیگر خبری از بخش سینمای مستند در این مجله ها نیست.
این مستندساز همچنین یادآور شد: مثلا در سال های اخیر گرایش به ریتم تند در بیشتر مستندها باب شده است و این نوع نگاه به سینمای مستند در تدوین و سلیقه تدوینگران هم دیده می شود. بیننده هم متوجه این قضیه هست و اگر ریتم یک اثر یک مقدار کندتر از اثار دیگر باشد مخاطب از دنبال کردن آن انصراف می دهد. این نوع بحثها فقط در نشریات تخصصی قابل بررسی است و سینمای مستند مستعد پرداختن به جزییات اینچنینی است.
وی در پایان در مورد ضرورت سینمای مستند گفت: در این سالها نشانههایی از رشد سینمای مستند وجود ندارد.البته حضور سینمای مستند در این سال ها به این معنی هم هست که به یک سری از نیازهای مخاطبان و مستندسازان پاسخ میدهد. سینمای مستند زیر مجموعه سینمای فرهنگی ایران است و تداوم آن نشان داده که اگر نباشد، نبودش احساس می شود و ما دچار مشکل خواهیم شد.
وی ادامه داد: در نگاه اول راه اندازی یک سایت سادهتر از نشریه است اما واقعیت این است که تنها تفاوت سایت و نشریه در این است که سایت هزینههای چاپ ندارد. نیروی انسانی که برای جمع آوری اخبار و اطلاعات می خواهید و دعوت از منتقدان و مستندسازان برای یادداشت نویسی و نقد به میزان یک نشریه تخصصی هزینهبر است. شما برای گزارش پشت صحنه مستندها نیاز به عکاس دارید، برای گرفتن مصاحبه و تنظیم آن نیاز به خبرنگار دارید و همه آنچه که در مطبوعات مکتوب نیاز است در مورد سایت و فضای مجازی هم صدق می کند پس می بینیم که راه اندازی سایت هم کار چندان ساده ای نیست.
صافاریان با اشاره به سایت پیک مستند افزود: فضای مجازی رابطه مستقیم به علاقه و فرصت کافی دست اندارکارانش دارد. مثلا من با همراهی آقای پیروز کلانتری سایت پیک مستند را اداره می کنیم اما میزان مطالبی که در این سایت منتشر می شود به فرصت آزاد ما بستگی دارد و خیلی وقت ها به دلیل مشغله کاری نمی توانیم آنطور که باید اخبار و اطلاعات را منعکس کنیم.اما به هر حال وجود این سایت در جای خودش مفید است و تا امروز توانسته مخاطب خاص خودش را پیدا کند.
کارگردان مستند "وارونگی" در خصوص راه کار ایجاد نشریه تخصصی عنوان کرد: انجمنهای فیلم مستند و شرکت های وابسته به سینمای مستند با همکاری هم باید شرایطی برای انتشار نشریه مستقل و سایت فراهم کنند. در حال حاضر مجلات مختلف سینمایی بخشی از صفحات خود را به اخبار سینمای مستند اختصاص دادهاند اما این ها کافی نیست. اگر بخشی به نام سینمای مستند وجود داشته باشد، صفحات پایانی یک مجله را اشغال می کند که آن هم معمولا در حاشیه است و دیده نمیشود و یک شماره در میان و به هر بهانه ای حذف می شود. من خبر دارم مجلات تخصصی سینمایی مثل فیلمنگار که چنین صفحاتی داشتند بعد از یک مدت پشیمان شدند و حالا دیگر خبری از بخش سینمای مستند در این مجله ها نیست.
این مستندساز همچنین یادآور شد: مثلا در سال های اخیر گرایش به ریتم تند در بیشتر مستندها باب شده است و این نوع نگاه به سینمای مستند در تدوین و سلیقه تدوینگران هم دیده می شود. بیننده هم متوجه این قضیه هست و اگر ریتم یک اثر یک مقدار کندتر از اثار دیگر باشد مخاطب از دنبال کردن آن انصراف می دهد. این نوع بحثها فقط در نشریات تخصصی قابل بررسی است و سینمای مستند مستعد پرداختن به جزییات اینچنینی است.
وی در پایان در مورد ضرورت سینمای مستند گفت: در این سالها نشانههایی از رشد سینمای مستند وجود ندارد.البته حضور سینمای مستند در این سال ها به این معنی هم هست که به یک سری از نیازهای مخاطبان و مستندسازان پاسخ میدهد. سینمای مستند زیر مجموعه سینمای فرهنگی ایران است و تداوم آن نشان داده که اگر نباشد، نبودش احساس می شود و ما دچار مشکل خواهیم شد.
تاریخ انتشار، تهران: ۱۱:۲۹ , ۱۳۸۹/۰۲/۲۵
0 نظرهای شما:
Post a Comment